w blokach startowych

To już w środę. Czekam na to i jednocześnie pragnę, żeby było już po. Ech, dogodzić kobiecie... Charytatywny Kiermasz Talentów. Zbieramy fundusze, które wspomogą Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy 11 stycznia 2015. Oferujemy talenty różnorakie: rękodzielnicze, kulinarne, cukiernicze i fryzjerskie. Jestem pod wrażeniem zaangażowania młodzieży. Są pomysłowi, wychodzą z inicjatywą. I dobrze  się bawią, a ja razem z nimi.
Dlatego, aby wziać udział w "zabawie", musiałam przygotować swoje fanty. Przystąpiłam do tego z wielkim zaangażowaniem. Moje robótkowanie w ostatnich dniach stało się tak kompulsywne jak sprzątanie bohaterki opowiadania "Przyjaciółka z młodości" Alice Munro. Swoja dokładnością i skupulatnością w porządkach zadziwiała narratorkę. Po jakimś czasie dowiadujemy się, że zadziwiające wiosenne porządki zbiegły się w czasie z faktem, że siostra bohaterki zaszła w ciążę z jej narzeczonym. Podobno ciężka praca ubogaca... Moja terapia, moje zapomnienie, łapanie dystansu do tego, co zobaczyłam, co dało mi jasność.
Najpierw upiekłam pierniczki. Mój wegetarianizm siedział we mnie od dawna, bo nigdy nie lubiłam przyrządzać mięsa. Ale ciasta i ciasteczka to co innego. Zwłaszcza pierniczki. Poszłam na ilość, dlatego nie zabrakło łosi, lisów, niedźwiedzi, wiewiórek, jeży, serduszek, gwiazdek i aniołków. I ostatni "wynalazek" podpatrzony u schocolli - guziki Św. Mikołaja.

Przygotowałam też wełniane zamotki. Trochę wełny, młynek dziewiarski, szydełko, 40 minut kręcenia kołowrotkiem i gotowe. Pudrowy róż, krwista czerwień i wieczorowa czerń.

Już wczoraj miałam zabrać się za choinkowe bałwanki, ale nastąpiła zmiana planów. Nieopatrznie pokazałam synowi filcowe zabawki choinkowe w kształcie sówek. Nie byłby sobą, gdyby nie zażyczył sobie takich sów na swoją mini-choinkę. A ja takich gadżetów nie potrafię mu odmówić.

Jeszcze bałwanki, szydełkowe ludziki-ciasteczka, może renifer.
I jeszcze kilka zamówień na filcowe korale, misia i sweterek na kubek.
A czasu coraz mniej.

Moc

Gorący okres przedświąteczny. Akcje charytatywne, zbiórki, kiermasze. W pracy z młodzieżą wszystko się udaje, ale wymaga to dużego zaangażowania i wiary w to, że się uda. Zawsze coś wyjdzie. Powtarzając za klasykiem, "to jest Miś na miarę naszych możliwości". Jeśli ty w to uwierzysz, oni też uwierzą. Pokaż im, jak to zrobić, wskaż, pokieruj. Oni robią to niejednokrotnie pierwszy raz w życiu. Jeśli idziecie razem na marsz, idź z nimi w pierwszym rzędzie. Jeśli przygotowują upominki na kiermasz, też coś przygotuj. Pokaż, że ci zależy. Nie udawaj. Baw się dobrze. Oni podzielą twój entuzjazm. Wymiana energii, iskry, wybuchy spontaniczności, niespodzianki, zaskakujące sytuacje. Dreszcz emocji i mega moc. Radość współpracy i wspólnego osiągnięcia.  Radość z tego, że obdarujemy kogoś tym, co mamy najcenniejszego - sobą samym.

B.

B. miał dziś gorszy dzień i dawał mi popalić. Na dzień dobry i na dobranoc. 

- Nie chcę z tobą mieszkać. Chcę mieszkać z tatą w starym domku - szlochał rozżalony i rozespany. Padło jeszcze kilka innych przykrych słów ze strony Pierworodnego. 

Zrobiło mi się przykro. Tak naprawdę. Pewnie jeszcze wiele razy tak się poczuję. Nie wiem jak pomóc B. w takich chwilach. Serce mi się ściska, kiedy widzę go w takim stanie. Czuję się odpowiedzialna. Może współodpowiedzialna. Nie oswoiłam się jeszcze z moim nowym położeniem. 

Czasem tęsknię za obrączką. Lubiłam ją tak bardzo. Była elegancka, oryginalna, moja... Zdarza mi się poprawiać ją odruchowo na palcu, mimo że już jej tam nie ma. Pamiętam odgłos, jaki wydawała, kiedy uderzałam nią w gałkę zmiany biegów w samochodzie. Skóra na palcu w jej miejscu była wytarta i gładka.  Czas leczy rany. Wszystko płynie. Czas płynie. Skóra robi się szorstka. Może to od mrozu...

klamra

Początek tygodnia był wyjątkowo ciężki. Czułam się, jakbym brnęła wśród śnieżycy w śniegu po pas i znikąd pomocy. Życzliwych ludzików wokół jak na lekarstwo. A wszystko przez zadanie, które spadło na mnie za chorą koleżankę. Poniedziałek i wtorek wlekły się jak samochody w 20-kilometrowym korku. Na szczęście w środę życie trochę przyspieszyło i tak oto doczekaliśmy soboty. Mimo natłoku spraw i późnych powrotów do domu, udało mi się nadgonić zaległości w pracy i w robótkach. Domknąć klamrę. Im więcej masz na głowie, tym więcej zrobisz. Im więcej masz na głowie, tym mniej masz czasu na zamartwianie się.

I tak oto wydziergałam stringi na mikołajkowe zamówienie dla kuzynki z Wysp. Dawno nie dziergałam z "cienkich" nici. Zdążyłam już zapomnieć, jak może boleć palec pokłuty szydełkiem. Wybrałam wzór kwiatowy klik od Kasi. A oto efekt - przepraszam za zdjęcie...

Mam nadzieję, że trafiłam z rozmiarem.

A jak już skończyłam temat konfekcji damskiej, doszłam do wniosku, że nadszedł czas na odkładanego renifera.. Planowałam robić zdjęcia w trakcie, ale z uwagi na liche światło i zintensyfikowane prace wykonawcze, dałam spokój. Uważałam, że dwa wieczory wystarczą mi w zupełności. Nie wzięłam tylko poprawki na pełnię, która sprawiła, że się wczoraj nie wyspałam i zasnęłam z B. zamiast szydełkować. Na szczęście drzemka nie trwała długo i po skromnych czterech godzinach, po drugiej nad ranem renifer Rudolf błysnął białym zadkiem w świetle księżyca. Po raz kolejny korzystałam z projektu Stuff The Body klik. Nie byłabym sobą, gdybym się nie pomyliła, a że nie lubię pruć, to nie sprułam trzeci raz głowy... i nie poprawiłam pyszczka. Oto on.

Nie muszę mówić, że B. był zachwycony reniferem, którego "uszył" dla niego sam Św. Mikołaj. Nowy towarzysz pojechał nawet z nami na termy i na jarmark świąteczny. Udało nam się namówić na wspólny wypad Kamilę z marzenia do spełnienia z jej szalonym stadkiem. To był wspaniały wypad, pełen uśmiechów, radosnych wrzasków i dzikiego pluskania się w basenie na świeżym powietrzu. Trzeba to kiedyś powtórzyć.

untitled

Podczas pakowania, ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, znalazłam zapomnianą płytę: drugą część "Lost dogs" Pearl Jamu. Do tego stopnia była zapomniana, że latem byłam gotowa kupić ją jeszcze raz... na szczęście nie było jej w sklepie. Przez tydzień woziłam ją luzem w torbie, w której oprócz wielu niezwiązanych ze sobą rzeczy, brakowało jeszcze tylko porysowanej płyty bez opakowania...

Dziś pierwszy raz jechałam do pracy z nowego - starego lokum. Włączyłam płytę, bardzo głośno, bo płyta jest cicha, nastrojowa, i z niecierpliwością czekałam na ten utwór.

Nawet nie wiem kiedy dojechałam do pracy.

szuflandia

Już prawie zadomowiliśmy się. Kartonowe pudła, torby i worki zostały opróżnione. Książki, ubrania i zabawki znalazły nowe miejsca. Obawiałam się, że nie uda mi się zmieścić wszystkiego, czego nie wyrzuciłam, w moim starym-nowym pokoju. Na ścianach zawisły ikony i moje haftowane obrazy. Mój nowy, kompaktowy, jednopokojowy dom. A ja myślami jeszcze jestem w tamtym domu. Tęsknię. Martwię się o psa. Nie wiem, co się z nim dzieje.
Kłopoty z koncentracją dają mi się we znaki. Zostawiam potrzebne dokumenty, zamyślona mijam sklepy, w których miałam zrobić zakupy, wracam. Czas ucieka, nie nadążam. Denerwuję się na siebie. Pędzę, biegnę. Wymagam, nie potrafię odpuścić. Może powinnam dać sobie więcej czasu?

Skończyłam i wysłałam zamówienia i prezenty. Zdążyłam.
I udało mi się przed wysyłką obfotografować Stasiowe owoce i warzywa - przysmaki dla jego nowego misia urodzinowego. Oto one.

Wszystko przemija. To co dobre i to, co złe. Nie sprzeciwiam się. akceptuję. Idę dalej.

Teraz czas na renifera.

prezent-niespodzianka

Jeszcze pięć dni i zmieniamy adres. Ja i B. Nasze rzeczy, te potrzebne i te niepotrzebne. Tony książek, przypraw, foremek do pieczenia muffinek, talerzyków, filiżanek, kubeczków, butów, sukienek... Zostaje dom i pies. Już za nim tęsknię. Co zrobić z owczarkiem (po)niemieckim, typowo podwórkowym? Ex ma go zabrać do teściów, ale i tak się martwię, jak o dziecko, pierwszy raz wyjeżdżające na kolonie. kto się będzie z nim bawił piłką, drapał za uchem aż do uzyskania basowego pomruku, a co jeśli trafi na łańcuch... Nie mogę tak myśleć. Pakuję się chaotycznie, zajmuje mi to dużo czasu, a mam wrażenie, że stoję w miejscu. Nie zrobiłam zdjęć pożegnalnych moim drzewkom i krzaczkom, psu... chyba już nie zdążę.

Spaliśmy ostatnio na nowym miejscu i oto przyśnił mi się bardzo wyraźny sen. Często śnię, ale rzadko pamiętam o czym. A tu sen wyraźny, dość przyjemny. Ja. Słoneczny letni dzień. Wędruję po lesie, wychodzę z niego i jestem nad jeziorem otoczonym górami. Wędruję z grupą ludzi i z synem. Pada propozycja dalszej wspinaczki, ale stwierdzam przytomnie, że z wózkiem i trzylatkiem to chyba nienajlepszy pomysł i zostaję nad jeziorem. Kąpię się w nim. Jestem zrelaksowana i ciekawa nowych doznań. Potem zmiana scenerii. Czytam sms od znajomej, która lada dzień ma urodzić dziecko. To jeszcze nie ten moment. Czekamy dalej. Następne smsy od koleżanek z pracy: kolejne dwie właśnie dowiedziały się, ze zaszły w ciążę, potem jeszcze dwa, z których dowiaduję się o szczęśliwych narodzinach dwóch maluszków.
Senniki twierdzą, ze sen o ciąży to nowe plany i nadzieje, które dojrzewają i urzeczywistnią się. Natomiast sen o byciu otoczonym górami oznacza, ze jeszcze jest czas na wybrnięcie z trudnej sytuacji.

Już na jawie, dwa dni później dostaję sms od znajomej, która właśnie urodziła syna...

Czytam "Zorkownię" Agnieszki Kalugi.
Trudno o takiej książce powiedzieć, że jest fajna. Tematyka jest niefajna, jak niefajne bywa życie. Książka jest piękna, wzruszająca, intymna. Zaczęłam się zastanawiać, czy będzie miał mnie kto potrzymać za rękę, kiedy nadejdzie kres. Najbardziej dla mnie wzruszające momenty to odejście Gosi, mamy dwuletniej córeczki, która pisze do niej list pożegnalny, i odejście trzyletniego Mikołajka... Zapyta ktoś, po co w tym momencie życia czytać "dołujące" książki. Żeby nabrać dystansu, przypomnieć sobie, co jest ważne, wzmocnić kręgosłup.
Jeden fragment szczególnie pasuje teraz do mnie, bo często słyszę te słowa:

"Skądinąd każdorazowe "podziwiam cię" wprawia mnie w głęboki smutek. W podziwie przecież tak wiele zdziwienia, dziwności, tak wiele egzotyki. Spora też odległość."

Długo dojrzewałam do tej decyzji, długo wahałam się, rozpaczałam. Nie czuję się godna podziwu, bo tylko ja wiem, jaką cenę emocjonalną za to płacę. Wzięłam się wreszcie w garść i oto wyprowadzam się. Moja pierwsza wyprowadzka w nieznane. Ze stabilizacji w... no właśnie, w co? Jeszcze nigdy nie byłam tak pewna tego, ze nie wiem, co mnie czeka. Uwielbiam prezenty-niespodzianki. Może los szykuje dla mnie największą niespodziankę w moim dotychczasowym życiu?